{"id":576,"date":"1930-04-26T11:28:56","date_gmt":"1930-04-26T09:28:56","guid":{"rendered":"http:\/\/blogs.sun.ac.za\/btk\/?p=576"},"modified":"2011-12-21T22:32:31","modified_gmt":"2011-12-21T20:32:31","slug":"hermanus-toer","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blogs.sun.ac.za\/btk\/1930\/04\/hermanus-toer\/","title":{"rendered":"Hermanus Toer"},"content":{"rendered":"

Tennyson se “Brook” s\u00ea:
\nMen may come and men may go,<\/em>
\nBut I go on for ever.<\/em><\/p>\n

So ook het ons paartjies wat al amper fossiel-toeriste is, gevoel toe ons op Eersterivier die klomp nuwe gesigte rondom die intree-blik koffie beskou het. Onwillekeurig het ons gewonder wie van die klomp die grapmakers gaan wees, wie die baasstappers, wie die mense wat wa-ry aantreklik gaan maak, en eindelik vir wie die BTK sal beteken “Bok en Trou”. Besonder aangenaam was ons verras om dr Bobbie weer terug te sien in sy element, naamlik as beskermer van ‘n BTK-toer.<\/p>\n

Die treinreis van Stellenbosch na Caledon het gou verbygegaan, deels omdat die volgepakte trein gerek het en dus die pad korter gemaak het en deels omdat sommige van ons die voorreg gehad het om saam met senator en mevr Langenhoven in ‘n kompartement te wees. (Tussen hakies, dit het ook gemaak dat ons in die koerant gekom het. Ek hoop ons neem beide die sleg-s\u00ea sowel as die kompliment van Neelsie ter harte).<\/p>\n

Op Caledon was alles kant en klaar vir ons koms en gou-gou het ons begin stap. Die eerste 10 myl was besonder lank; die pad was taamlik eentonig en die toeriste nog wild vir mekaar; maar nadat ons verfris was deur ‘n koppie koffie van die vriendelike mevr De Kock, het alles weer goed gegaan.<\/p>\n

Soos maar altyd die geval is op ‘n toer, was die grond die eerste nag besonder hard. Hierdie feit het twee baie goeie gevolge gehad: die een, dat almal die volgende m\u00f4re saam kan kla en daar dus dadelik ‘n eenheidsgevoel tussen ons was; en die tweede dat twee van die toeriste die nag, terwyl hulle probeer het om ‘n paar kluite stukkend te l\u00ea uitgevind het dat hulle filosowe is.<\/p>\n

Die stappie voor brekfis die volgende m\u00f4re staan helder voor ons gees. Eers was die mis dik en donker sodat jy skaars jou maat goed kon sien. Stadigaan het dit ligter geword totdat jy hier en daar ‘n donker skaduwee van ‘n boom of ‘n huis kon sien. Alles was stil en selfs die voetstappe van die ander toeriste het weggesterwe en dit het gelyk asof jy en jou maat alleen gelaat was in ‘n w\u00eareld van geheimsinnige skaduwees en deurskynende mis. Aan en aan stap jy sonder om te weet waar jy gaan of waar jy vandaan kom; tyd en sorg was vergeet; die teenwoordige was alles. Nie lank egter het hierdie salige roes geduur nie, want die honger het begin kna en verlangend het ons na die wa begin uitkyk. Maar tog het ons weer vir een oomblik verruk gestaan toe die mis skielik verdwyn en voor ons l\u00ea die pragtige vallei met sy heuwels en dale.<\/p>\n

Die middag het ons moeg, maar baie tevrede met onsself, by Hermanus aangekom. Die volgende m\u00f4re was almal vroeg op en het begin rondsoek na awenture. ‘n Paar het dit gekry in die see, ander op die rotse by Vo\u00eblklip, nog ander in die bosse langs die rivier, maar popul\u00earste van alle plekke was die sandbank. Daar het alles uitgebroei, onder andere skiete, bloutjies, digterlike ontboeseminge en vernaamste van alles – pare.<\/p>\n

Al te gou het die twee dae verby gevlieg en die Sondagaand kon die klomp amper nie sover kom om nag te s\u00ea nie. Dit was natuurlik te danke aan die gevoelens en sensasies wat gewek was deur mnr Anderson met sy viool.<\/p>\n

Sopnat stap ons Maandagm\u00f4re oor die strand. Van bo sous dit asof dit ‘n tweede sonvloed is en kort-kort kom ‘n brander so ongemerk om in die enigste dro\u00eb plekkie van jou klere te kom skuil – maar die BT-Kaners stap maar voort asof Die Kelders die einddoel van alle ideale is. ‘n Paar minute later, droog en uitgerus, bewonder ons die son terwyl hy in die see wegsak. Die re\u00ebn is verby, die lug helder, die see kalm en selfs die golwe klots halfrustig teen die rotse. Nou sien ons dat die re\u00ebn goeie werk verrig het want almal waardeer hulle dro\u00eb klere en die warm sop.<\/p>\n

‘n Dag later neem ons afskeid van die see en trek die binneland in. Waar die see ons bekoor het met sy uitgestrektheid word ons nou verruk deur die eindelose heuwels en dale van die land. Na twee dae se stap kom ons by Fairfields, die plaas van majoor van der Byl, en watter verrassings wag ons nie daar nie! – ‘n heerlike grasperk om op te kamp, ‘n swembad, ‘n pragtige omgewing en vernaamste van alles, ‘n skaap! Ons voel amper skaam as ons dink aan al die vriendelikheid van die Majoor en sy vrou en al wat ons kon doen was om te sing “En hy’s ‘n lekker k\u00earel!”<\/p>\n

Die volgende dag het die toer sy klimaks bereik toe vyftien van die toeriste die moed gehad het om die laaste vier myl af te marseer. Alhoewel hulle hulself daarna moes laaf met ‘n emmer water en ‘n half dosyn appels elk, het hulle hulle name verewig.<\/p>\n

Die aand het ons vir oulaas om die kampvuur gesit en mekaar vergas op sangstukke, voordragte, en dies meer.<\/p>\n

Onwillekeurig het ons teruggedink aan al die aande wat ons so deurgebring het, aan al die sluimerende talente wat tot ontwaking gekom het, aan die humor wat ontdek is in die toegegroeide seil van ‘n stoker, aan die redenaarsvermo\u00eb van mense wat ‘n “catch” wil maak en ook aan die stemme wat nooit gehoor was nie. Almal was traag om afskeid te neem en alleen die gedagte aan ‘n re-unie het sommige die aand sover gebring om te gaan slaap.<\/p>\n

Op die trein van Rietpoel na Stellenbosch kom ons vir die eerste keer tot die ontnugtering dat ons studente van die Universiteit van Stellenbosch is. Tien salige dae lank het ons dit vergeet, het ons nie geweet daar bestaan so ‘n ding soos ‘n professor, ‘n koshuis of ‘n eksamenkamer nie. Nou kom alles met rasse skrede terug en toe ons op Stellenbosch se stasie stilhou, sak ons toer-entoesiasme in ons skoene. Alleen die Pieke, fier in al hulle prag, het ons gevoelens verstaan en ons hartlik verwelkom.<\/p>\n

Half aan die slaap, in ‘n spierwit bed l\u00ea die BTK-toeris. Voor sy geestes-oog trek nog vir oulaas ‘n paar beelde verby – mevr Vermaak, wat deur Frikkie oor die kole gehaal word, dr Bobbie wat die “goose step” demonstreer, ‘n lelike ou beker koffie, ‘n historiese sandbank en dan niks meer nie ….<\/p>\n

M van Rensburg<\/strong><\/em><\/p>\n

‘n Relaas van die Caledon-Hermanus-Napier-BTK-Toer<\/h1>\n

KARIKATUUR VAN DIE 62 TOERISTE<\/strong><\/p>\n

PROLOOG<\/strong>:
\nGy weet het groote nieuws, en, hoe daar’t nieuwe licht
\nVan Theologen, Filosofen, Striepnotomen,
\nEn andere oomen,
\nWy eerlang hier op Stellenbosch de Berg Toer sticht?
\nGeduld maar, hongrig hart en hongrige magen?
\nJoernaal gaan duurt in ellef dagen!<\/p>\n

ALBERTUS POTGIETER:<\/strong>
\nHoe goed ‘n Gieter ook al is,
\nHy word geen Bok, dit is gewis.
\nSy hart is nou opsluit ges\u00e9ke,
\nAlbert die noem die Gieter, Speke.<\/p>\n

ANNA VAN WYK:<\/strong>
\nHoe trots die kop; hoe skeef die kyk.
\nDie antwoord op die som is, Wyk!<\/p>\n

AT VAN NIEKERK:<\/strong>
\nSo gaaf soos \u2018n nooi kan verwag,
\nvir ‘n huwelik,
\nMaar so onkerks soos die duiwel in die nag.
\nGruwelik, afskuwelik.<\/p>\n

ANNECI JORDAAN:<\/strong>
\nTe stappen met haar dierbare twee
\nVal weemoed en genot.
\nTe blommen maar met elke tree
\nVerhuizen is haar lot.<\/p>\n

BULL RODE:<\/strong>
\nVerstandig is\u2019t van tys tot tys,
\ngeen teedren sterker bande,
\nDie’t asms Rode en vleit
\nte schudden van de hand.<\/p>\n

BOKKIE KRITZINGER:<\/strong>
\nSit die aasvo\u00ebl op die krans,
\nKruip die Bokkies in die skans.<\/p>\n

BARBARA KUUN:<\/strong>
\nDie blos van onskuld op die wang
\nis wat die hart van Toerders vang.<\/p>\n

BOBBIE WILCOCKS, DR:<\/strong>
\nEn’s middernachts voor de tent,
\nKlonk reeds de stem der boden.
\nOntwaak1 O waterdragers!
\nEn volg ons naar de broden!<\/p>\n

BEN VAN WYK:<\/strong>
\nGetrouheid in die grootste merk
\nMaak vir die kleinste taak hom sterk.<\/p>\n

BENNIE MARAIS:<\/strong>
\nLach en sein, ziedaar de troost
\nVolgt een Toer op aarde.
\nBlik in\u2019t rond, doch wyd zyn vlyt
\nNet aan’t spekuleren.
\nBentje heeft hy zoveel tyd
\nTot filosofileeren!<\/p>\n

COR ZONDAGH:<\/strong>
\nSy mens dat aldag Sondag was
\nEn Toere in die weeke.
\nEn loop en slaap haar ambag was
\nDan lag sy nooit ‘n steek.<\/p>\n

DE WET LATEGAN:<\/strong>
\nAl wat hy eet of drink of sien,
\nGeen gryn daarvan het hy verdien.<\/p>\n

CHRISTIE FERREIRE:<\/strong>
\nWie naar haar staren, staren naar
\nhun beiden.
\nAls waren zy gelukkig en verloofd.<\/p>\n

LINK SWART:<\/strong>
\nHet is met goed, dat me op deez’ toer
\nTe Koetsen al t\u00e9 zeer!
\nAan Kikker Swart, aan kyk of loer,
\nEn dingen van’t Weleer!<\/p>\n

DOLLY VAN NIEKERK:<\/strong>
\nAg hoe heerlik, hoe begeerlik,
\nis die liefdeswyn, waarvan haar hartjie pyn.<\/p>\n

FERRIE FERREIRA:<\/strong>
\nDie skaterlag van die daeraad,
\nverstrooi die skaduwees van die nag,
\nen die laggende gelaat die donker sorge
\nvan die toer!<\/p>\n

ERICA LUTZ:<\/strong>
\n‘n Sagte kind dat zint ze niet?
\n‘n Zoete soentjie dat lust ze niet?<\/p>\n

FELIX JOOSTE:<\/strong>
\nHy’s bewonderlike koddig
\nen sonder sondes.
\nMaar ongeduldig en kortgebonde.<\/p>\n

FLOSSIE KOCH:<\/strong>
\nDie Flosagtigste spinnewiel,
\nsit op die bodem van haar siel.<\/p>\n

FRED KRIEL:<\/strong>
\nAls de toerstertjies zich paren;
\nAanstonds delen zy hun nest.
\nZonder zorgen of bezwaren,
\nZonder kommer voor de rest.<\/p>\n

HESTER MARX:<\/strong>
\nToer hingen die lokken,
\nhem over de vingers gebogen.
\nAls trossen g\u00f4n-negen,
\nvoor Zyn Magestraat gevlogen.<\/p>\n

UITENHAGE FERREIRA:<\/strong>
\nWord nooit moeg nie,
\nnooit moedeloos nie,
\nnooit meedo\u00ebloos nie,
\nnooit boos nie,
\nnooit treurig nie,
\nnooit siek nie,
\nbehalwe in sy slaap,
\nwanneer hy alles tegelyk is.<\/p>\n

HATLU ROUX:<\/strong>
\nDe man denkt over het leven,
\nhet leven denkt in de vrouw.<\/p>\n

HENDRIK PEPLER:<\/strong>
\nHy’s goed en ryk, maar sieklik rond
\nVerlep en verblyk, Bewerig en koud.<\/p>\n

HERBERT MARKOTTER:<\/strong>
\nHy’s sonder gloed, en sonder vuur
\nHy’s nooit nie soet, maar altyd suur.<\/p>\n

INEZ GERBER:<\/strong>
\nHoe swart die kop, hoe vol gevaar
\nDie Lampie pand is immer daar.<\/p>\n

ISAK WESSELS:<\/strong>
\nDaar is geen klagte nie;
\nhet die kroon ges\u00ea.
\nDaar is geen oortreding nie;
\nhet die wet ges\u00ea.
\nDaar is geen vonnis nie;
\nhet die juts ges\u00ea.<\/p>\n

INA LOTZ:<\/strong>
\nEn’t krinklende winklende toere kins
\nmet ‘t kakie karokkeken aan.
\nZy wryfde en zy koestte,
\nhare neusjes flink
\nen ze bleef daar \u2018n stonde staan.<\/p>\n

IR\u00e9NIE HEYNS:<\/strong>
\nBlonde Barhoren te kazen;
\nprukyes maken dominees.
\nVan wie vraeger losser waren,
\nDan studenten op een sjees.<\/p>\n

JAN BOTHA:<\/strong>
\nHy gee nie ag op die minute nie,
\nomdat hulle ure word.<\/p>\n

JOC SMIT:<\/strong>
\nOn a sandbank near the sea,
\nwho loves to lie with me?<\/p>\n

JAN KLOPPER:<\/strong>
\nHoort het:
\nClarem et venerabile nomeer.
\nVerstaat het:
\nAn illustruous and honoured name.<\/p>\n

JESSIE VAN RENSBURG:<\/strong>
\nSy vryf dit in met sout en salpeter,
\nWoordhou is goed, maar mondhou is beter.<\/p>\n

KOOS STEYL:<\/strong>
\nCorruptio optimi pessima.
\nen mag ons byvoeg et faallima:
\nDie laagste steilte,
\nen die maklikste styl, is die
\nvan Kosibum Steyl.<\/p>\n

LENA OLIVIER:<\/strong>
\nMaar ootmoedig en bescheiden
\nEn heminlik en bemind.
\nVrede en vreugde te verspreiden,
\nAls een arme Berg Toer kind.<\/p>\n

LOUW JOUBERT:<\/strong>
\nCome away, come away BTK
\nAnd in sad sandbank let me be laid,
\nFly away, fly away, breath
\nI am slain by a fair cruel maid.<\/p>\n

LILY SWART:<\/strong>
\nHaar hart, het is een wonderding,
\n‘t is wit en swart.
\nZoo goed, zoo zacht, zoo zonderling,
\nPresies – een Lillie hart.<\/p>\n

LAMBINON:<\/strong>
\nEen skeibrief, het soos ‘n basaal
\nwas nie “van den beginne” daar!<\/p>\n

MARIE GERDENER:<\/strong>
\nAl die Toergebooie word oortree,
\nmaar hierdie een word onthou,
\ndat sy Toere en Kritte sal verlaat,
\nen haar man aankleef.<\/p>\n

MARIEKIE KRUGER:<\/strong>
\nHoe stemmig sit die kat konsuis,
\nAs sy haar klou het op die muis!<\/p>\n

MAGRIETHA DAWIDZ:<\/strong>
\nTant Grieta seg dat Ferrie Piet,
\nJou pyn die gouste laat verskiet.<\/p>\n

MARTHA ELS:<\/strong>
\nMet sang of met dreuning,
\nmet gal of met heuning.
\nIn die lig of duister, of sy skroom of sy fluister,
\nOf sy goed is of kwaad, sy hou aan met praat.<\/p>\n

MARIE VAN RENSBURG:<\/strong>
\nVan alle kante, van die osse van die waens,
\nvan die rotse aan die strande,
\nvan die kranse en uit die klowe,
\nwas daar een klein gekwaak van Kikker ….
\nKikker …. Kikker ….<\/p>\n

NIC PEPLER:<\/strong>
\nEk was feitlik byna amper dood,
\ntoe kry die vroumens my in die skoot.<\/p>\n

OLGA PIENAAR:<\/strong>
\nHy wilde zeggen hoe hy haar beminde
\nen alles wat hy zeide was “Volgen Bootman”.<\/p>\n

PIET SCHOEMAN:<\/strong>
\nSy vriendelikheid is goedkoop;
\nsy vriendskap is duur;
\ndie eerste kry die mens;
\ndie tweede die dier.
\nSy vriendelikheid in die blomme;
\nsy vriendskap in die Love Call.<\/p>\n

SAMPIE GREYLING:<\/strong>
\nHet scheidingsuur van tranen en gefluister;
\nVlamt door de ziel, die scheiden mensen leert.<\/p>\n

SARAH MINNAAR:<\/strong>
\nEn door’t gebladert fluit de wind,
\nHa’ha’zegt de Heukeryt:
\nWat deert je, lieve gertje! en
\nVanwaar die tande byt?<\/p>\n

SARAH GELDENHUYS:<\/strong>
\nHaar hart is als de zee
\n‘t heeft storm en ebbe en vloed
\nbok boren vindt gy diep,
\nmaar diep in haar gemoed.<\/p>\n

SOPHIE KRUGER:<\/strong>
\nIt is folly to be wise,
\nwhen innocence is bliss.<\/p>\n

PRIMARIUS HIEMSTRA:<\/strong>
\nHy menschte, hy ware een dikkes reus
\nGeboren Stoisyn ‘t leven rond!<\/p>\n

SADIE OLIVIER:<\/strong>
\nDe lieve kind, ze is verliefd
\nWat jok – wat wrok – wat mok ze?
\nReeds slaan de vlammen van haar hart
\nDoor haar nieuw – modisch rokje!<\/p>\n

THEO SCHEFLER:<\/strong>
\nElke kampvuur brand ten koste van wat hy verteer;
\ndie honger brand nie uit nie –
\nAl smullende verhonger hy sneller
\nin sy eie kun(q).<\/p>\n

MEV VERMAAK:<\/strong>
\nDe gustibus non disputandum,
\nwelke overgezet zynde aldus luydt –
\nVerskillend is die smaak, o ja,
\neen lyk die dogter, een die ma.<\/p>\n

PIENAAR:<\/strong>
\nAs daar niks van agter is nie,
\ndan is daar honderde van voor.<\/p>\n

WILLEM ESTERHUYSEN:<\/strong>
\nWie Joslien verwar met Natalia,
\nsien ‘n engel aan vir ‘n aap.<\/p>\n

WILLEM LANDMAN:<\/strong>
\nDulce et decorum est pro patria mori,
\nalias, dis aangenaam, dis heerlik, dis soet
\nom Lampen aan te dalt.<\/p>\n

WILLOWBOU VAN DER SPUY:<\/strong>
\nAs kok en koksmaat rusie kry,
\nWeet jy waar het die Spek gebly!<\/p>\n

WENA SMUTS:<\/strong>
\nHaar zielsgeheimen weten,
\nDrie plekjes in het bosch.
\nDaar zy zoete vuurtjies sleten,
\nOp’t gewig, kraken mos.<\/p>\n

FRIKKIE MINNAAR:<\/strong>
\nDis Al.<\/p>\n

EIPILOOG:<\/strong>
\nVaarwel nu zandig strand, en kampen plassen.
\nMy Berg Toer Land, dat ik daar achterlaat,
\nWaar bosschen … en … vergeet … my … sielen
\nwassen.<\/p>\n

No II Tenen Toersonnetten<\/h1>\n

I – INTREDE
\nLang rekt de toer en sweep en os\u2019wagens
\nDie rammelde om ‘t zware vracht te torsten,
\nBespieden daar een berg teren avonds,
\nWaartegen, een dorre krans van lava.
\nGelyk te middernacht een Bokje kust,
\nZoo zoekt de os – waar nacht en grasjes bloeien,
\nOm uit te rusten, nu het slapen is –
\nDen pol, die wuift, voor waar nooit sprietjies groeien.
\n‘t is of die dungerekte osseplanken,
\nDie zevelgen wil al wat bokt en blokt,
\nDen mensch met puilens – barsters ogen danken
\nTroals mens voor een retske bruidje juicht,
\nZincht allen, en wilden juist dien toer gemaken
\nWy gaan – en nergens is, wat stappers buigt.<\/p>\n

II – RIVIERA
\nGelyk men baaiers springen door de boren,
\nEn’t negen knikkens ogen houdt gesloten,
\nEn al wat zong en dronk is gaan baljaren –
\nEn roken uit de tenten is gesloten ….
\nZoo is het hier, waar mens geen blik kan slaan
\nOp iets, dat meent, en tweedracht is gesproten
\nWit sandde hark; waar mens zich voelt verslaan
\nEn met, dan vingers om’t oog laat krommen.
\nDe arm, die rust, ligte lagor aan die wekt,
\nSodat kommissie-waaksaam wykt ter zyde,
\nTerwyl zy, of hier foneken zyn, met kerkt;
\nDe mond, die hut en zingt, baart, waar ik wende
\nEen klappend slag, en …. sig, klam van regen,
\nIs daar een natte mante, dien ik kenlik kende.<\/p>\n

III – SANDDUINEN-KELDERS
\nBy ‘t klammens, kletrens klapper der toerzeil,
\nWelks druplen rugwaarts volden hy’t kronkelend stygen,
\nTie’k stipsels stappers hygen, lopers rygen,
\nWier frisse jeugd heins zinkt tot ondsheid peil.
\nHet hygt, het hygt, van spoor tot spoor; aanskouw
\nHoe langzaam stappers langs de duinen kruien,
\nEn vollend rollend neerzinkt aan de duinen,
\nEn worden tot een hoopske bibbrens blouw.
\nWat sonp, lest, wat daar komt, en melhaast zullen
\nZy, sonnekeenen tot een eenwige rei,
\nGekaar betrappen, en met liefd het dulden.
\nZoo gernebekt in duinen ver in stok – ons wil
\nZoo kwom de toer, de kelders wat bebulken,
\nEn kreeg bevloois de leege kamers schuil.<\/p>\n

IV – GANSBAAI-MOND
\nHier is ‘t wachtens Gansenbaai een morren
\nEn’t wondlen en’t bablen! – Langs rotsig stranden
\nKomt uit de verre vlakte een bosch geborlen,
\n(Gelyk een kampplaatsl) en weeft minnefratsen.
\nAl nader kwom de bosch:
\n‘n groene bogen
\nGolft groene gras door it gapend mond oor bomen
\nEn doet ‘t jongbui met bokkesprongen vlogen,
\nDie sprongen, en …. de nek knakt trageseit sonder doods.
\nIn draagt men hem voorzichtig naar de tenten,
\nIn sjript de arme man daar in den nood,
\nEn langsaam breekt aan bosten kim den morgen,
\nEn staamlend steunt by Dokter ‘t was feitlik dood.
\nA, At! Gerb\u00e9ra …. aai, ik zie ‘n beeld met meen,
\nEn moet van ‘n, maar thuiswaarts liggens moren.<\/p>\n

V – MAJOOR – ZWEM -HOFZITTINGEN
\n(PIET VAN DER BYL, FAIRFIELD)
\nDe lang Majoor! – met aandocken goed beschoren,
\nIs ver van skuurchin streken, goed en gaaf.
\nDie eeten, eeten dertig braden, gaar,
\nMaar vondt in zwemplaatst ‘t diepst bekoren.
\nEn om’t kretrins avondvuur gelegen
\nWaar elke oog, die ziet, in aangeklaag se merkt
\nOm met “in zeit in’t boks!” en ten merkt
\nHet straf geveldt, die slapen – duld en kregen.
\nEn daar waar florietaal nooit in kan brullen,
\nWaar nooit ‘n manne oog een vrouwske zal
\nSchynt zich een vrouw gevaart in een te brullen.
\nWat of dat honsten toch hedmeen mal ….
\nWat proesten, dat de burgen wederbrullen ….?
\nUit tenten en gebrigt stygt een kermend, “ach”!<\/p>\n

VI – MUILWAGEN – LAATSTE AVONS
\nO, Vrydag! – Ob in Crygwagen met muilen,
\nWat is heladen met kreuplen en krouken,
\nIs it,k of it dorne aard zijn kont wil broken,
\nEn, wat daar valt, met wielen dreigt te pletren.
\nGeen toer noch voor, geen na; ‘t laatste nacht
\nZingt zijn mee\u00ebn; eeuwige tranen rolden
\nOver de wangen en kin; de grondboon kraakt;
\nDe traan doet pink op pink in de ogen worden.
\nDat storrenhemel ruim, dat de ziel heklent,
\nDie leegte, die daar gaapt in de hartekelders ….
\nEen raakgeketscht, oneindig list gevergd!
\nDaar knersten tanden, of en in de wagen ….
\nOngeketscht! …. Relling glydt door it bloed, dat stolt ….
\nEn serig droewe hart zinkt weg in it slapen ….<\/p>\n

VII – HET RYK DER SOUVENIERS
\nEen tjierp-gefluit, de trein stroomt binnen, droomen
\nVerward in it herzenen van ‘t reisiger,
\nEn hersenkimmen, duizend nare spooken ….
\n‘t is alles zoet en zuur, nenyniger!
\nDe qeert der toer, die dat leeft voorgebrachk
\nDoer lacht in zucht langs lange kraklend megen.
\nGy, ryk der souverniers, daar wy slechts tracht
\nMaar rust en kust, schept bauma bloutjies weg.
\nLeen hy zyn ziel aan my, en zy aan my –
\nWy zyn gereed:
\nwy zyn zo dicht maar ver
\nOp Stellenbosch als bok en schaap geschei.
\nBerg Toer Klub:
\nkan my zeggen, wat my kregen;
\nMy kregen, omdat my liefde uit kon geven,
\nWy kregen nimmen-kussen, slapen dutten, eten
\ndrinken, onbespreken.<\/p>\n

F Minnaar<\/strong><\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tennyson se “Brook” s\u00ea: Men may come and men may go, But I go on for ever. So ook het ons paartjies wat al amper fossiel-toeriste is, gevoel toe ons op Eersterivier die klomp nuwe gesigte rondom die intree-blik koffie beskou het. Onwillekeurig het ons gewonder wie van die klomp die grapmakers gaan wees, wie […]<\/p>\n","protected":false},"author":2496,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[23771],"tags":[],"class_list":["post-576","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-sketse"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blogs.sun.ac.za\/btk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/576","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blogs.sun.ac.za\/btk\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blogs.sun.ac.za\/btk\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.sun.ac.za\/btk\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2496"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.sun.ac.za\/btk\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=576"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blogs.sun.ac.za\/btk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/576\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":580,"href":"https:\/\/blogs.sun.ac.za\/btk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/576\/revisions\/580"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blogs.sun.ac.za\/btk\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=576"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.sun.ac.za\/btk\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=576"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.sun.ac.za\/btk\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=576"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}