Gala 2025 – Mosselbaai tot Stilbaai
Deur Olivia Liebenberg
Proloog
Daar is iets so uniek aan die einde van ‘n hoofstuk.
Dalk die einde van ‘n seisoen.
Die laaste tree van ‘n jaar.
Hoe spesiaal is dit nie dat daar so ‘n groot groep mense wie dieselfde liefdes deel, daardie laaste paar tree van ‘n jaar saam kan neem.
Dit is die kitaar speel in ‘n kring onder die sterre en die saam sing al ken jy nie eintlik die woorde nie. Dit is die lag-uit-jou-maag oomblikke vir mense wie jy eintlik nog net ‘n oogwink ken.
Hoe uniek is dit nie dat ons skepper elkeen van ons op hierdie oomblik op hierdie plek saam gesit het.
Geniet hierdie gedagte terwyl ek jou terugneem na daardie salige staptoer.
Dag 1: Waar is die Marialle Erasmus?
Ek word Vrydagoggend 21 November om kwart oor vyf wakker met ‘n breë glimlag op my gesig.
Ek wil-wil opgewonde word, want ek weet. Ek weet wat kom.
Na die bymekaarkomplek vir die tweede keer verander sien ek uiteindelik die busse. Hier begin die georganiseerde chaos. Hessie, Jurgens, Tone, Theunie, Elsa en die res van die krat-kolonie neem ook hul sitplekkie in die bus. Selfs die blou yskas verkies hierdie keer padvervoer bo lugvervoer – ek dink dit mag dalk wees as gevolg van vorige trauma – dankie Candice…
Die kringetjie is gemaak en hier kom die belangrikste vraag van die dag: “ Weet iemand waar Marialle Erasmus is?” Toemaar, ons weet sy sou nooit die Gala mis nie, sy wil maar net haar twee jaar streak behou.
Ry nou.
Die stap begin in Mosselbaai en hier geniet ons roosterkoeke en ‘n skiet demonstrasie deur Stefani en Corne. Die sketsskrywer het so lekker gesels sy het eintlik vergeet wat alles tydens die stap gebeur het, toemaar dit was darem net 2.32km. Emile se sy Strava caption gaan wees “ stappie plato toe”. Wat is n gala nou sonder ‘n “frolick” op die strand.
Die kokke is aan die werk vir die skare se gunsteling dis, nachosssss!
Kok Anna-Mart versoek saplose lensies. Hierdie keer gooi Leonard dit binne die pot en nie orals oor kok Rachel se rug nie…Skiet maak oop, grond is gekoop, etenstyd.
So tussen ete word daar nog geskiet. Die volgende oomblik vlieg Liesje verby, Jacobus agterna.
Maar dié se sagte voetjies jaag vir Liesje en hy hoop eintlik niemand hoor hoe kreun hy van die pyn
nie.
Klippies – 1
Jacobus – 0
Items vir die aand word oopgemaak, maar na ‘n traantrekker emosionele ballade van ‘n sterwende bok uitgevoer deur Mnr die voorsitter, is almal veranderd.
Mario en Luigi skrik so groot vir die vreemde Martha-‘like’ dele dat hulle sommer die Italiaans ruil vir ‘n Chinese aksent!
Merkwaardige hekels van die aand:
• Blykbaar wil Talitha haar gebrande bene wys.
• Waarom vind Ruben ‘n vrou met ‘n mop aanloklik?
• Druk Jian sy vinger in almal se monde? Toemaar, Charlize doen dit ook!
Hekels is toe
Nag dames.
Dag 2: Ierland se geelkaarte
Opstaantyd is eintlik eers 06:30, maar 05:45 word daar reeds geswem en in die sonsopkoms gebaljaar.
Veels geluk Izak (de Wet), jy verjaar! Die arme man is so deurmekaar, hy hoop eintlik daar word verwys na sy naamgenoot. Maar nee, voor hy kon oo en aa is daar ‘n kring dames om hom en daarna word hy gepos. Weereens, baie geluk Izak.
Voor ons in die pad val, word die oggend op die regte manier geopen. Oom Jan se woorde van daardie oggend het diep spore in my getrap. Waar lê jou identiteit? Wat laat jy toe om jou identiteit te bepaal?
Ek geniet die eerste paar kilo’s se stap terwyl ek met die Here oor hierdie vrae gesels. Wat ‘n voorreg om Sy skepping te kan verken!
Nes die “deep meaningful conversations” vloei, en ander redelike oppervlakkig en soon-to-be-hekel gesprekke, ego die s-woord tussen die stappers deur.
Daar is geen meer kommer oor ‘n bloublasie nie, nee wat. Sand spat en binne etlike sekondes word spasies in die slee soos fliek kaartjies geboek.12.31 Kilometer later – die einde. Maar wat is ‘n BTK staptoer sonder ‘n ou bus “issue’tjie”.
Parallel park at its finest, but how do you unparallel this?
Wie sou nou dink ‘n byl is ‘n valid paklys item? Die manne vat een vir die span en die dames ruk hul
sangbundels uit vir morele ondersteuning. Vinnig-vinnig is die stappers weer in die bus en oppad na die kampterrein.
Ek neem jou graag terug na daardie salige Saterdagaand, gevul met stokbrood, snoek braai, Springbok truie, kitaar, kaart en klets. Sulke aande is wat vir my die BTK maak. Tye waar die Here se teenwoordigheid so tasbaar is. Ek besef net weer, wat ‘n voorreg!
Carla vertel ons van die deeg dilemma. Die deeg is geblouyskas, of sal ek eerder sê die blouyskas is gedeeg! Ons is tog te dankbaar vir ons kosma en haar span, wie al die winkels in Gouritz se deeg opgekoop het om hierdie stokbrode vir ons moontlik te maak.
Bite Me Grill het nog nooit soveel voete gesien nie, dis amper ekwivalent aan die hoveelheid geelkaarte wat Ierland daardie aand gekry het.
Dankie bokke, ons aand is gemaak. Hou maar jou hekels vir ‘n volgende keer.
Nag dames.
Dag 3: Papsopwinterwaternat
Opstaan opstaan, dis ‘n heerlike dag! Dis vyfuur in die oggend en dit stortreën, maar dankie stokers.
Op sy eie tafel word die koffiekultuur al die pad van Stellenbosch uitgestal. Dis net bialetti, aeropress, french press, brewspoon, you name it!
Sameul verjaar! Maar hierdie keer regtig. Die kring vorm om hom en hy word gepos. Baie geluk Sameul.
Die tente is afgeslaan en die busse is gelaai. Met ‘n kraak in sy stem vra Drian, “umm, is hierdie die damesbus?” Drian, hierdie is nie ‘n laerskool uitstappie nie, klim.
Op die bus bekyk ons die “runway” , waar Marietjie haar “limited edition” Gucci black bag dress vir ons wys. Soos ons weer afklim hoor jy net “hou my bietjie vas, ek kry koud”. Daar word op en af gespring, gedans en gesing en ons is gou-gou opgewarm en gereed vir aksie.
Stap Nou.
Vir die eerste 5km wandel ons op ‘n Jeeptrack en stop onder vir krieket, touchies en sandkastele bou. Ons val weer in die pad en so elke nou en dan hoor jy hoe fluister iemand, wanneer gaan ons middagbroodjies maak? Nog ‘n paar kilos dieper en ek wonder toe self…Daar word gesê wysheid kom met ouderdom, maar ek weet darem nie hoor. Cilliers & Drian – toevallig beide “students of age” – is gekul deur hul eindste maat, Emile, om sy walvisrib vir ‘n hele paar kilos te dra. Dis seker maar hulle vorm van boats & logs.
Na nog heelwat BTK eenhede kom ons uiteindelik tot stilstand. Hier vind ons uit dat die bestuur eintlik die middagbroodjie sakke vergeet het, dus het ons nie gestop vir middagbroodjies nie. But you live and you learn I guess.
Nes ons dag se kilometers tot ‘n einde kom, word skiet oopgemaak. Vandag mag die eerstetoeriste nie skiet nie, maar hul bekyk die oud BTKners se skiettegniek.
By die kampterrein slaan die mans die tente op en die dames begin die middagbroodjie produksie lyn.
Sondag se saligheid val oor ons en daar word kitaar gespeel en gesing. Die eerstetoeriste is hard aan die oefen want toe weet ons almal, maar hulle weet nog nie.
Na ‘n merkwaardige aand in nog 32 eerstetoeriste se lewens word items oopgemaak en vele hekelsvolg.
Merkwaardige hekel van die aand: Wie se enkels wil Marialle byt?
Nag dames.
Dag 4: “Julle kan doen net wat julle wil!”
Geen opstaantyd vanoggend want vandag is die een waarvoor ons nog heel toer wag!
Kyk, hierdie dag is al in jou dagboek nog voor jy jou Ma se verjaarsdag daarin kon skryf. Hierdie is die hoofrede vir geen A3s.
Die koel briesie en die oggend son ontmoet mekaar en ek sit in die stilte op Stilbaai se strand. Oom Jan open vanoggend vir ons en ‘n golf van dankbaarheid tref my. Dankbaar vir mense wie hul stories met my deel, dankbaar vir die Here se kunsprent aan ons en dankbaar vir Sy grootheid.
Na ontbyt volg ‘n BTKaner se heel gunsteling woorde: “Julle kan doen net wat julle wil, maar wees 13:00 terug vir middagete… ”
Tussen die strand en die Seekombuis versprei die stappers. Daar word geswem, geklets en roomys geëet. Na 3 porsies elk van alles wat lekker is moet daar eers ‘n middagslapie ingewerk word. Moeg van niks doen.
Laatmiddag het die tyd vir die legendaries Spikeball toernooi aangebreek. Na vele heen en weer spelle en ‘n tandknersende finaal wen die Huismanne vir die Makkespan! Baie geluk Izak en Willem en welgedaan Jacobus en Jian. Net daar word damesskiet oopgemaak. O jitte en toe is dit omtrent ‘n maraton se hardloop vir elke dame, maar uiteindelik – na so bietjie hulp van die ouens – is elke sitplek in die slee gevul.
Na ‘n volle fotosessie, ‘n sokkie playlist en aandete word items oopgemaak.
Merkwaardige hekels van die aand:
• Waarom is Leonard bekommerd oor sy troudag wat nader kom?
• Hoekom moet Marialle vir Jian dra?
• Vir wie gee Burnette diep kyke tydens items?
Hekels is toe.
Nag dames.
Dag 5: Sirkelroete en die pad na jou hart
Die oggend skop vroeg af want vandag gaan ons Jongensfontein besoek.
Veels geluk, Erin. Indien jy nognie weet nie, jy verjaar vandag.
Dis nog vroegoggend en die weird gesprekke begin al klaar. Die dames verduidelik vir die ouens die ideale huisdans blom rangskikking. Ek is nog al die jare onder die indruk dat die ekwivalent aan blomme vir ‘n ou piesangbrood is, maar Schutte dink anders. Volgens hom is dit ‘n goudvis. Nou ja, ons los dit maar daar.
Sakke op, en ons is aan die stap.
By game break word daar geswem en ons almal is heel verbaas toe Yiasoumi en Michael ‘n vis vang! Dis nou geen goudvis nie, maar Schutte, daar is jou blomme.
Ons stap nou al 5 dae lank by die see maar ek word elke dag van voor af verlief. Verlief op die see briesie, die koue water en die sanderige voete. Ek voel weer kind, so amper asof die Here die strand vir ons as ‘n speelparkie gee.
Skiet word by die mond oopgemaak en die dames laat spat in die water in, dit lyk nes ‘n ironman se opening scene.
Ons is terugverwelkom met middagete voorberei deur sjefs Kobus en JA-cobus.
Ten spyte van al die vuil kyke wat ons gekry het, smul ons aan rondte 2 by die Seekombuis.
Die middag is gevul met koffie, kitaar, spikeball en waatlemoen! Jy weet ‘n spikeball game is ernstig aan die gang as jy hoor “Charlize Theron, jy moet duik!”
Op my eerste toer het ‘n toerouer iets merkwaardig vir my gesê. Hierdie is die eerste en die laaste keer wat presies hierdie groep mense ooit presies hierdie tyd op presies hierdie plek saam gaanspandeer. Elkeen met sy eie storie en sy eie planne. Ons moet dit koester, want so plaas die Here elkeen soos ‘n legkaartstukkie in die prentjie in.
Ons baljaar in die sonsondergang en neem foto’s om die oomblik vas te vang.
Na aandete word ons met roomys bederf – kyk hierdie is nou die ‘pad na my hart’ deel van die titel.
Reuben oefen sy pickup lines, maar ongelukkig val hulle almal onder die top 100 most used pickup lines. Dis ok, Reuben, ons back jou.
Dis tyd vir slee en die items rol!
Kobus en Carla se koejawels los so soet smaak van ‘n blou yskas, maar dié land toe eers in die middel van Konstabel Mentz se troep-oefening.
Die aand raak lank en daar is selfs ‘n paar snorkgeluide vanuit die slee.
Items is toe.
Nag dames.
Dag 6: ‘n Bittersoet einde
En so kom ons by die laaste oggend. Die laaste bietjie seebriese van nog ‘n goeie toer.
Die laaste koffie word gemaak en ‘n veiling van die lost & found items begin. Lepel, t-hemp, iemand se sleesous? Die tente word afgeslaan en die busse gepak. Ons vind toe ook uit dat Ans vandag verjaar! Daar word vir hom gesing, gestamp en gepos. Veels geluk Ans!
Oom Jan open vir ons vir een laaste keer. “Let my teaching fall on you like rain, let my speech settle like dew, let my words fall like rain on tender grass, like gentle showers on young plants” – Deuteronomy 32:2.
Ons stap hier weg met meer as net ‘n ervaring. Ons stap weg met ‘n dieper waardering, met lewenslesse en met die mooi verhaal wat die Here vir ons toelaat om te geniet.
Ons het die voorreg om 3 van ons maters maan toe te stuur. Talitha met 2 toere, Denise met 4 en Guillome met 9 (sy 10de verskyning sal as toerpa wees). Dankie vir die geur wat julle aan die BTK gebring het, julle voetspore het diep getrap. Hier groet ons ook ons toerouers wie saam met ons aan die lawwe pret deelgeneem het. Dankie Oom Jan en Tannie Georgine.
Kyk, jy sou nou dink na 6 dae van stap en son sou daar net geslaap word. Nee wat! Die energie borrel op die busse en daar word dik stories geklets. Ons stop by die Spur vir Terrash en soos altyd, weet hulle regtig nie wat vir hulle wag nie.
Met ‘n merkwaardige 1 minuut, 15 sekondes en 96 milisekondes breek Samuel de Wet die Terrash rekord! ‘n Hele sibling rivalry aangesien dit sy eie broer se rekord was!Ons arriveer die middag weer in Stellenbosch met meer sout in ons hare, sand op ons voete en sonskerm op ons wange.
“Gelukkig is dié wat besef dat hulle God nodig het, want die Koninkryk van die hemel behoort aan hulle. ” Matteus 5:3
Nog ‘n toer is verstreke van die ou BTK.
Lewe lank, lewe lank